:: วัดป่าหลวงตาบัว ญาณสัมปันโน จ.กาญจนบุรี

หลวงตาพระมหาบัวฯ เล่าเรื่อง

" เจ้าหมีกับเจ้าปุ๊กกี้ ( หมาของหลวงตา ฯ) "

“ เรายกตัวอย่างให้รู้จักผิดจักถูก เราได้ชมไอ้หมีกับไอ้ปุ๊กกี้เรา ไอ้ปุ๊กกี้มันเป็นนิสัยอย่างนั้น เป็นนิสัยอันนั้น มันชอบรังควานเขา ชอบขู่เขา ชอบอำนาจไอ้ปุ๊กกี้น่ะ ทีนี้มันปุ๊บปั๊บไปทำอะไรกับไอ้หมี ตามธรรมดาไอ้หมีเขาจะไม่ถือสีถือสากับไอ้ปุ๊กกี้เลย เขาถือเหมือนเด็ก ไล่กัดเขาก็วิ่งหนีเลย นิสัยของไอ้หมีนี่สำคัญดีอันหนึ่ง ไม่ถือสีถือสากับเด็ก ยิ่งเจ้าของเขามา พรสวรรค์เขามา เขาจะไปเฝ้าอยู่กับเจ้าของ ไอ้หมีผ่านมาไม่ได้ไอ้ปุ๊กกี้จะไล่กัด เขาก็วิ่งหนี วิ่งเตลิดเปิดเปิงไปเลย เขาไม่เล่นด้วย นั่นละเป็นอย่างนั้น

ทีนี้อยู่ๆ ( ไอ้ปุ๊กกี้ ) ก็ไปกัดเขา ( ไอ้หมี ) ละซิ ไปทำอะไรก็ไปกัดเขา เคยแผ่อำนาจกัดเขา เขาเจ็บเขาก็วากวีกละซิที่นี่ เขาเจ็บว่าไง เขาทนไม่ไหวเขาก็เลยวากวีกใส่ไอ้ปุ๊กกี้นั่นละ เขาก็ไม่ได้กัดตอบแหละเขาวากวีกเฉยๆ

สองตัวนี่เลยทะเลาะกัน เอาละนะ เอาๆ ไปเรียกไอ้ปุ๊กกี้มาเดี๋ยวนี้ เอาไม้มา ให้พระท่านเอาไม้มา ไอ้ปุ๊กกี้วิ่งเข้าไปอยู่นู้น ไปจับมาไปอุ้มมาวางไว้ตรงนี้ มาวางนี้เราก็จับหูมันไว้แล้วก็ไม้เรียวเราหวดลง ๔ เปี๊ยะ ตีให้เจ็บนะไม่ใช่ตีธรรมดา ตีสั่งตีสอน จับหูเขาไว้แล้วก็ไม้เรียวหวดเปี๊ยะๆ ถึง ๔ หน เขานิ่งเลย ไม่ร้องอี๊กๆ แอ๊กๆ เลย เงียบเลย จากนั้นก็จับไอ้หมีมา จับหูไอ้หมีแล้วก็ฟาดไอ้หมี ๓ ไอ้หมีเอาเพียง ๓ เพราะมันบังเอิญให้เวิกวากใส่ไอ้กี้ ตีทั้งสองตัวนี้ ไอ้หมีตี ๓ หน ไอ้ปุ๊กกี้ตี ๔ หน ให้เจ็บเท่ากันไม่ร้องสักคำนะ เงียบเลย

พอตีเสร็จแล้วไอ้ปุ๊กกี้วิ่งเข้ามาคงหัวเสียละท่า เขาจะเข้ากรงเขา แต่กรงปิดไว้เข้าไม่ได้ ส่วนไอ้หมีเขายังสบายเล่นอยู่กับคนที่ตี เขายังยอมรับผิดเขา ตั้งแต่นั้นมาไม่ปรากฏว่าหมาสองตัวนี้ทะเลาะกัน นั่นเห็นไหม นี่เราพูดอะไรมาถึงที่นี่ล่ะ ( หมามันดีกว่าคน ) หมามันดีกว่าคนเป็นยังไง หมาดีกว่าคือตีมันยอมรับผิดใช่ไหมล่ะ คนนี้มันว้อๆ ว่างั้นใช่ไหม เอาละเข้ากันได้แล้ว ”

โปรดติดตาม .. พระธรรมเทศนา ของหลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน ได้ที่ www luangta.com