เรื่อง..เสือและสัตว์อื่น ๆ

(จาก www.luangta.com)
พระธรรมเทศนา หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน
ตอนหนึ่ง ของเทศน์อบรมฆราวาส ณ สวนแสงธรรม
เมื่อวันที่ ๑๖ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๔๕ [เช้า]

สงสารสัตว์

"…สำหรับพวกเสือ (เมืองกาญจน์) นั้นหายห่วงแล้ว หมอสมศักดิ์บอกว่าเบาใจได้แล้ว ทางนู้นบอกว่า พวกฝรั่งมังค่าเขามาเยี่ยมเสือ เขามาดูแล้วเขาก็พอใจ เลยช่วยอุดหนุน เขาอุดหนุนแบบไหนบ้างล่ะ (เขาบริจาคเงินเอาไว้ซื้ออาหารให้เสือ) ทราบว่าเบาใจได้แล้ว ว่างั้นนะ เพราะฉะนั้นเราถึงได้ปล่อยมือบ้าง ไม่ได้ปล่อยหมดนะ ปล่อยบ้างตามเหตุการณ์อันควร จึงไม่ได้ไป คราวนี้คงจะไม่ได้ไปแหละ วัดเสือน่ะ วัดเมืองกาญจน์ วัดป่าหลวงตาบัว ชื่อไว้อย่างงั้นแหละ นั่นแหละเรียกว่าชื่อโก้ ๆ วัดป่าหลวงตาบัวมีที่ไหนทั่วประเทศไทย วัดป่าหลวงตาบัว ตั้งไว้อย่างงั้นแหละ มาคราวที่แล้วก็ไม่ได้ไป คราวนี้ก็คงจะไม่ได้ไปอีกแหละ เพราะเห็นว่าพอเบาใจได้บ้างเกี่ยวกับเรื่องอาหารของสัตว์

สัตว์นี้ไม่ใช่มีแต่เสือนะ หมูตั้งเป็นร้อยๆ หลายร้อยตัว หมูลงมาจากภูเขามากินข้าวกับพระ ตอนเช้าเลี้ยงดูเหมือนเลี้ยงคน มันหลั่งไหลลงมาจากภูเขาตอนเช้า ต้นเหตุก็มาจากหมูตัวหนึ่ง หมูตัวหนึ่งจะเป็นถูกคนหรือถูกอะไรทำลายมันนะ ตีหลังหรือเอวมัน ดูว่าอย่างงั้น หลังหัก มันตะเกียกตะกายเข้ามาในวัด พระเจอเข้าแล้วก็เลยหาอาหารเลี้ยงตลอดไปเลย จนกระทั่งเขาพอเป็นไปได้แล้วเขาก็ขึ้นภูเขาไป หมูตัวนี้หมูใหญ่นะ หมูโทน เราคิดว่าเป็นคนนะ เขาจะฆ่ากินนั่นเอง แต่มันรอดมือเข้ามาได้ยังไง แล้วก็รอดตายมาด้วย มาอยู่ในวัด พระท่านก็สงสารเลยเลี้ยงไว้เลย

พอเขาหายจากนี้แล้วเขาก็ตะเกียกตะกายขึ้นไปนู้น พอไปสบาย ๆ บ้างเขาขึ้นไปภูเขา ต่อจากนั้นแล้วไม่กี่วัน หมูตัวนี้ขึ้นไปบนภูเขาไม่กี่วันนะ เห็นไหม เขาโทรศัพท์ตีเกราะประชุมกัน เขาไม่ต้องมายุ่งเหมือนเรา เขาตีเกราะประชุมกันปั๊บ ไม่กี่วันหมูทั้งหลายหลั่งไหลลงมา เดี๋ยวนี้เป็นร้อย ๆ ไม่ใช่ธรรมดา พอเช้าแล้วก็หลั่งไหลลงมา ทางนี้จัดอาหารให้กิน กินแล้วไปเงียบ ๆ เขาไม่กวนเราแหละ อย่างนั้นเรื่อยมา ตั้งสามสี่ร้อยตัว ของเล่นเมื่อไรหมู จากหมูตัวนี้แหละ เขาคงไปบอกข่าวกันซิท่า หมูตัวนี้ขึ้นไปภูเขาไม่นานเลย พวกหมูทั้งหลายหลั่งไหลลงมา มาก็มากิน จนกระทั่งปัจจุบันนี้สำหรับหมูหลายร้อยตัว

นกยูงเป็นร้อย นี่หมายถึงสัตว์ป่าล้วนๆ ลงมาจากภูเขา มากินกับคนเรา กับพระ หมูเป็นหลายร้อยตัวและนกยูงเป็นร้อย ส่วนอยู่ในบริเวณวัดที่เลี้ยงดูเป็นประจำก็พวกควายพวกวัว พวกอะไรเต็มวัด อยู่ในภาระของท่านจันทร์ทั้งนั้น เราจึงเป็นห่วง เพราะวัดนั้นถ้าธรรมดาแล้วก็ไม่ค่อยสมบูรณ์พูนผลเท่าไร ที่เผื่อกับสัตว์ทั้งหลายด้วยนะ แต่ลำพังพระเราไม่มีปัญหาอะไรแหละ ทีนี้สัตว์ทั้งหลายมีจำนวนมาก ท่านก็ต้องเลี้ยงดูตลอดเวลา เราก็เลยสงสารนั่นแหละที่เราได้อาหารไป แบ่งไปให้บ้างนะ

นี่พอทราบว่าพวกฝรั่งมังค่าเขามาเห็นเขาเกิดความเมตตา เขาบริจาคไว้อุดหนุนพวกสัตว์ทั้งหลายนี้เราก็เบาใจ มันก็คงจะเฉลี่ยกันไปแหละนะ เขาก็แบ่งนู้นแบ่งนี้ไป เพราะสัตว์ในวัด เฉพาะที่เลี้ยงไว้ในวัดมีจำนวนมาก ควาย วัว กวาง แพะ เลียงผา เสือนั้นดูเหมือน ๑๐ ตัว เสือดำอยู่ในนั้น ที่มันดุเขาขังไว้ไม่ให้ออก นั่นก็ ๒ ตัว ส่วนเสือที่ป้วนเปี้ยนอยู่กับพระเหมือนหมาเราเลี้ยงไว้ในบ้านนั้นมัน ๙ ตัวหรือเท่าไร นี่ก็มากอยู่แล้ว เก้งก็มี พวกแพะ กวาง วัว ควาย ที่พระอยู่รักษาหรือบำรุงรักษาเขาอยู่นี่ มีพวกนี้แหละ ภาระหนักไม่ใช่เล่น สัตว์มันก็รู้ของมันเอง หลั่งไหลลงมา ๆ ก็ดีอันหนึ่ง พอมากินเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจะหนีเลย ยกพวกขึ้นเลย ลงมานี้ที่น่าสงสารมาก แม่ลงมา ไอ้ลูกน่ะซิยั้วเยี้ย ๆ วิ่งตามแม่มา หมูตัวเล็ก ๆ มันวิ่งตามแม่ลงมา มีกี่ตัวก็วิ่งตามแม่มาหมด พอกินแล้วพอแม่ไปนี้ลูกก็วิ่งตามไปหมดเลย ทั้งแม่ทั้งลูก จะว่าคุ้นกับคนก็ไม่คุ้น จะว่ากลัวคนก็ไม่เห็นกลัว เขามาเขาก็กินปุบปับ ตามที่ท่านเล่าให้ฟังนะ พอกินเสร็จแล้วเขาไปเลย ทั้งแม่ทั้งลูกเต็มยั้วเยี้ย ๆ น่ารัก

วันนี้จะไม่พูดอะไรมากแหละ ให้พร…"