(จาก www.luangta.com)
พระธรรมเทศนา หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน
เทศน์อบรมฆราวาส ณ สวนแสงธรรม
วันที่ ๒๒ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๔๖ [เช้า]

………เรื่องเสือนี่เราถามหมอสมศักดิ์ที่อยู่นั้น ดูว่าไม่อดอยากนะ มีฝรั่งมีอะไรไปช่วยเหลือกันเยอะที่วัดหลวงตาบัวน่ะ ถามหมอสมศักดิ์ที่มานี้ว่าอาหาร.. ฝรั่งดูแลดี ถ้าฝรั่งดูแลแล้วก็ดี พวกนี้รักสัตว์มากอยู่ฝรั่ง คราวนี้เราไม่ได้ไปดู หากว่าไปดูก็คงไม่เอาอะไรไป ถ้าเราไปดูสัตว์นี้เราก็ไม่เอาอะไรไป ไปดูเฉยๆ หากว่าบกพร่องอะไรๆ มาจริงจะพิจารณาใหม่ ดูว่าฝรั่งดูแลดี หากว่าเราไปเยี่ยมเสือ เราก็ไม่เอาอะไรไป เพราะได้ทราบว่าพวกฝรั่งช่วยเหลืออยู่ ช่วยอาหารเสือ ก็เบามือไปเยอะ ถ้าฝรั่งช่วย แล้วก็มีคนไทยด้วย เพราะฉะนั้นเราจึงได้ปล่อยมือบ้าง คราวที่แล้วก็ไม่ได้เอาอาหารไปให้เสือ เพราะได้ทราบข่าวอย่างงี้ ได้ถามหมอสมศักดิ์เมื่อสองสามวันนี้ ว่าฝรั่งดูแล ไม่อดอยากอะไร หากว่าเราไปเยี่ยมเราก็ไม่เอาอะไรไป ไปเยี่ยมถามเรื่องความสุขทุกข์ของเสือเรียบร้อยแล้วเราก็มา หากว่าบกพร่องอะไร ๆ มาเราค่อยจัดส่งไปทีหลังก็ได้ ถ้าไม่บกพร่องก็ไม่จัด ไปดูเฉยๆ เราก็ไม่เคยมีไปที่ไหนจะไปเปล่า ๆ มามือเปล่า ๆ เราพูดจริง ๆ เราไม่เคยมี มีแต่เต็มรถ ๆ ไม่ว่าไปที่ไหนเหมือนกันหมด เต็มรถทั้งนั้น ๆ
ไปหาเสือนี่เอามือเปล่า ๆ ไปนี้มันยังไง มันชักอะไรอยู่ในจิต แต่มันก็มีแง่หนึ่งที่คอยแก้กัน นี่ไปดู ว่างั้นนะ ถ้าหากว่ามีสมบูรณ์พูนผลแล้วก็ไปดูเฉย ๆ แล้วกลับมา หากว่ามีความบกพร่องอะไร มาแล้วค่อยพิจารณาใหม่ เพราะฉะนั้น ที่ว่าง ๆ ในหัวใจมันไม่เคยทำ คำว่าว่าง ๆ ก็เลยมีสิ่งเหล่านี้มาปิดกันไว้นะ เราอาจไปดูก็ได้ เรารักสัตว์ รักเสือ ตั้ง ๙ ตัว ๑๐ ตัว เลี้ยงไว้เป็นสัตว์เลี้ยงของคนไปเลย เดี๋ยวนี้ยิ่งจะโตขึ้นเรื่อย ๆ นะ เสือโคร่งมันยิ่งโตขึ้นเรื่อย ๆ มาคราวที่แล้วเราไม่ได้ไปนะ เหตุที่ไม่ได้ไปก็ทราบจากหมอสมศักดิ์ว่า อาหารการกินของเสือมีฝรั่งดูแล มาคราวนี้ถามอีก ก็พูดอย่างเดิมแหละ ….