(จาก www.luangta.com)
พระธรรมเทศนา หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน

ตอนหนึ่ง ของ เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด

เมื่อวันที่ ๑๗ กรกฎาคม พุทธศักราช ๒๕๔๔

…… ก็คิดดูซิอย่างวัดหลวงตาบัว เมืองกาญจน์ หมูป่าร้อยเปอร์เซ็นต์ฟังซิน่ะ จนท่านจันทร์จะตาย รับเคราะห์เลี้ยงดูเขา เราก็สงสารเพราะเราก็เป็นผู้เกี่ยวข้องกับสัตว์อยู่แล้ว ทีนี้ไปเห็นนั้นก็เข้ากันได้ทันที เลยเป็นความกังวล จึงต้องได้ มีข้าวก็เอาข้าวไปให้เลย วันนั้นได้ ๒, ๐๔๐ ถุง ก่อนที่เราจะมา เพื่อหมูป่าตั้ง ๓๐๐ ตัว หมูป่าร้อยเปอร์เซ็นต์นะฟังซิ ทีแรกก็มีตัวหนึ่งสองตัวมากิน กินแล้วมันก็ไปบอกกัน บอกกันก็มาเรื่อย ๆ ทีนี้เราไม่ได้ให้ท่านจันทร์ไปเที่ยวดู ว่าหอระฆังมีไหมแถวนั้นบนเขา เขาจะได้เคาะระฆังนัดเพื่อนเขามากินข้าวกับพระ นัดหมู ให้หัวหน้าใหญ่เขาเคาะระฆังขึ้นมากินอาหารกับพระ ทำไมถึงได้ว่าอย่างนั้น ก็ขนาดไม่มีระฆังมันก็ยังหลั่งไหลมา คิดดูตั้ง ๒๐๐- ๓๐๐ ตัวฟังซิ มันบอกกันมาเรื่อยนะ

แล้วมาเขาไม่ได้คิดว่าพระมีให้กินไม่มีให้กิน เขามารออยู่เต็ม ฟังซิหมูป่าร้อยเปอร์เซ็นต์ทำไมมันเป็นอย่างนั้น นี่ความตายใจ ธรรมอยู่ที่ไหน ความเมตตา ความสงสาร ธรรมแทรกเข้าหัวใจสัตว์เข้ากันได้สนิท ดูภายนอกไม่เห็น ให้ดูภายในหัวใจนั่นซิ นี่ละพระพุทธเจ้าดูโลกท่านดูอย่างนั้นมาสอนพวกเรา พวกเราหลับหูหลับตาไม่ยอมเชื่อ หัวชนฝาไปเลย นี่มันจมทั้งนั้นนะ ลงไม่เชื่อศาสดาแล้วตายทั้งนั้นจมทั้งนั้น จำกันให้ดีนะ ….