พระธรรมเทศนา หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน

เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด

เมื่อวันที่ ๑ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๔๔

…. ตั้งแต่วันไปถึง( กรุงเทพ) รุ่งเช้าก็เอาอาหารไปให้พวกเสือ ข้าวสาร ๒ พันกว่าถุง ๆ ละ ๑๒ กิโล เอาไปมอบให้วัดทั้งหมดเพื่อหมูป่าที่อยู่บนภูเขา วัดติดกับภูเขา ถึงเวลาเขาลงมากิน โหย เหมือนสัตว์บ้านนะ

นี่ละความตายใจของสัตว์ ธรรมอยู่ที่ไหนเป็นอย่างนั้น พวกนี้เป็นสัตว์ป่าร้อยเปอร์เซ็นต์มาคุ้นกับพระได้ยังไงพิจารณาซิ หมูตั้ง ๓๐๐ กว่า ลูกตัวเล็ก ๆ มากับแม่มากินข้าว แม่พามากินข้าว คือเขามารออยู่แล้ว พอพระท่านฉันเสร็จท่านก็เอาอาหารไปแจกให้ทั่วถึงหมด ไปคราวนี้ถามชัดเจนเข้าไปอีกเกี่ยวกับเรื่องข้าวที่จะให้พวกสัตว์ คือคราวก่อนก็บอกว่าให้สัตว์ทั้งหมด เราไม่ได้ถามซอกแซก ไปคราวนี้ถามซอกแซก ปฏิบัติยังไงข้าวเหล่านี้ เอามาทำยังไง ท่าน( พระอาจารย์จันทร์- เจ้าอาวาส) บอกว่าเอามาหุงเป็นหม้อใหญ่ ดูเหมือน ๖ หม้อ วันละ ๖ หม้อใหญ่ แล้วแจกพวกสัตว์ พวกหมูเต็มไปหมด ๓๐๐ ให้พอกัน นกยูงเป็นร้อย เหล่านี้เป็นสัตว์ป่าล้วน ๆ มารอกินกับพระ พอกินแล้วเขาก็ปฏิบัติตัวแบบนิสัยสัตว์ป่า พอกินอิ่มแล้วเขาปุ๊บปั๊บไปหมดเลยนะ ขึ้นเขาเลยไม่มายุ่งกับเรา พวกนกยูงก็เหมือนกัน พอตอนเช้าเขาหิวเขาก็ลงมา พอให้อาหารเขาเรียบร้อยแล้ว เขากินแล้วก็หลั่งไหลขึ้นไปเลย ไม่มายุ่งกับพระกับคนนะ นอกจากสัตว์ที่เลี้ยงไว้ประจำในวัด โห น่าสงสารมากนะ

เราไปสืบถามดูเรื่องราวที่เขามาเบื่อสัตว์เบื่อเสือ ถามเจ้าตัวคือถามท่านจันทร์ ( พระอาจารย์จันทร์) ท่านเล่าให้ฟังอย่างละเอียด แหม สลดสังเวชความสกปรกโสมมของคน จนจะดูไม่ได้ ทราบละเอียดลออหมดเลย ตั้งหน้าตั้งตาทำทุจริตสกปรกโสมมที่สุด เขาก็ทราบหมดแล้วแต่เขาไม่เอาเรื่อง เป็นแต่กันไว้ อย่าทะลึ่งเข้ามาอีกเท่านั้นเอง เสือก็ตายไปตัวหนึ่ง จากนั้นก็กันไว้ตลอดเลย โฮ้ ความปรารถนาลามกของคน เห็นแก่ได้ แก่ร่ำแก่รวย สำคัญนะ นี่ละกิเลสตัวนี้ตัวทำลายสัตว์เสียมาก ความเห็นแก่ได้นี่ คือได้เท่าไรไม่พอ ได้เท่าไรยิ่งเพิ่มความอยากเข้า ๆ เหมือนไฟได้เชื้อ…