……….ธรรมะทางวิทยุกำลังกระจายกว้างขวาง ออกไปทุกวันๆ ให้พากันตั้งใจภาวนานะพระเรา สำหรับวัดป่าบ้านตาดปฏิบัติเคร่งครัดอยู่เสมอต้นเสมอปลายตลอดมา ไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งเลยเขตของพระ มาบริเวณศาลาเท่านั้นพอ เว้นแต่บุคคลที่รับใช้พระ ผู้ชายคนสองคนที่รับใช้พระเท่านั้น วัดนี้ไม่เคยลดหย่อนผ่อนผันทางภาคปฏิบัตินะ ถึงผมช่วยโลกช่วยสงสาร หากมีความจำเป็น ก็ให้พระมาช่วยแค่ชั่วระยะ แล้วปล่อยไล่เข้าป่าเลย ไม่ให้เข้ามาเกี่ยวข้อง ทางภาคปฏิบัติ เราถืออย่างมั่นคงมาก จะมีอะไรก็ตาม ไม่ให้มากระทบกระเทือนภาคปฏิบัติธรรมะของเรา คงเส้นคงวาตลอดมา ส่วนช่วยโลกก็เป็นประเภทของโลก ก็เป็นเรื่องของผมไป จะไม่ไปรบกวนพระ ให้พระปฏิบัติ นอกจากมีเวลาจำเป็น พระจะช่วยได้บ้างก็ยกให้เสีย ปกติจะเป็นอย่านั้นแหละ พระจะทำภาวนาตลอดนะ
ธรรมเท่านั้นที่จะครองโลกให้โลกสงบร่มเย็น นอกนั้นไม่มี ที่จะทำสงบร่มเย็นให้โลกไม่มี มีแต่กิเลสกับมีไฟเผากันเท่านั้น ใครจะมีความรู้สูงต่ำ..ก็ความรู้ของนักโทษในเรือนจำ มันวิเศษวิโสอะไร ความรู้ของนักโทษในเรือนจำ มันไม่มีค่าอะไรที่จะให้ความสุขความเจริญเจริญแก่โลก ไม่มี…เพราะไม่มีอะไรนอกเหนือจากธรรม…ธรรมครอบหมด ความรู้ของนักโทษในเรือนจำมันจะเหนือธรรมได้อย่างไร ธรรมครอบไปหมด พิจารณาละเอียดลออยิ่งกว่าโลกเป็นไหน ๆ ให้พากันพิจารณา…….
เกิดกับตายกองอยู่นี้จากกาลไหนๆมา ไม่มีที่จะน่าตื่นเต้นที่ตรงไหน ดูธรรมภายในใจให้ธรรมเจริญภายในใจ สติธรรม ปัญญาธรรม ให้ติดแนบกับหัวใจ พิจารณาความเคลื่อนไหวของใจเป็นอันดับหนึ่ง นี่เรียกมหาภัย…อยู่ที่ใจ ท่านสอนให้ภาวนา ให้ดูมหาภัยอยู่ที่ใจ มหาคุณจะปรากฎขึ้นมาคือธรรม สติธรรมขึ้นก่อน สติธรรม ปัญญาธรรม วิริยะธรรม ขันติธรรม ความพากความเพียร ความอดความทน ด้วยสติ ด้วยปัญญา พิจารณาตัวอยู่รอบด้าน อยู่ด้วยความสำรวมระวัง ความเคลื่อนไหวของใจซึ่งเป็นมหาเหตุ มันจะคิดอยู่ตลอดเวลา ส่วนมากคิดแต่เรื่องกิเลสทั้งนั้น เรื่องธรรมออกไม่ได้นะ ต้องได้บำรุงธรรม สติธรรมเป็นสำคัญ ไม่ให้มันคิดมากในสิ่งที่เป็นภัยต่อตัวเอง ให้คิดแต่สิ่งที่เป็นคุณมากเข้า ๆ..หนักเข้า ๆ ความคิดที่เป็นคุณคือธรรมก็หนักเข้าเรื่อยๆ ความคิดเป็นกิเลสตันหาเป็นฟืนเป็นไฟก็เบาลงๆ ต่อไปนั้นก็เย็นใจ
มันเย็นอยู่ที่ใจ มันร้อนอยู่ที่ใจ ทุกข์อยู่ที่ใจ สุขอยู่ที่ใจ เพราะฉะนั้น ท่านจึงสอนให้ลงที่ใจ ที่เรียกว่ามหาเหตุ ให้ดูที่ตรงนั้น ดูมหาเหตุด้วยธรรม ไม่ให้มันคิดมันปรุงในทางที่เป็นฟืนเป็นไฟ ให้คิดให้ปรุงในทางที่เป็นอรรถเป็นธรรม ส่งเสริมธรรมในใจ ใจก็จะมีความสงบร่มเย็นขึ้นมา สง่าผ่าเผย และมองเห็นความแปลกประหลาดอัศจรรย์มากน้อยขึ้นที่ใจผู้บำรุงรักษาอยู่นั้นแล นอกจากนั้นมีแต่จะให้กิเลสมาบำรุง มีตั้งแต่ไฟเผาคลอกเวลา ให้พากันเน้นหนักทางด้านความเพียร…. เอาล่ะทีนี้ผมจะกลับแล้ว.. ไม่มีอะไร…
ผมมาเยี่ยมเสือเฉยๆนี่แหละ ไม่ได้มานาน วันนี้เลยมาเยี่ยม มีเสือหลายตัวนะ มาเห็นสัตว์ที่น่ากลัว กลายเป็นสัตว์น่ารักอุ้ยอ้าย ๆ ไปสบาย ๆ พอเห็นเรา..เอามือปั๊บออกมาเลยนะ แต่เราระวังแล้ว…มันปั๊บออกมา มันก็ไม่ถูกเรา มาคราวที่แล้วไม่ได้ระวัง เราเดินข้างนอกกรง เขาอยู่ในกรง พอเราเดินเขาก็เดินฉาบไป นึกว่าเขาจะไม่ทำอะไร..เขาก็ไปสบายๆ…เป็นสุภาพบุรุษนั้นแหละ…สุภาพเสือ พอผ่านเราไปก็ป๊าบ…นี้เลย..เอาหลังเรา …ปั๊วเลย…. เรามองไป เขาก็เดินเฉยไปโน้นนะเขายังสุภาพอีก....มันฟาดหลังเราแล้วน่ะ..เรายังอดรักเขาไม่ได้นะ คือเขาเดินฉาบไปเฉยๆนะ เราก็เดินไปนี้ พอพ้นสายตาเราปั๊บ..เขาเอาแล้วนี่..ข้างหลัง..สอดออกมาปั๊บเลย…ปั๊ว..เรามองไปนี่..เขาเดินไปแล้ว..เฉย..เฉยๆไปเลย กูจนเจ็บหลังนี่น่ะ..ว่าไปคราวนี้ต้องระวัง..ปั๊บออกมาเลย แต่เรารู้อยู่แล้ว..มันก็ไม่ถึงเรา เราไม่ไปใกล้ถึงตัวมันคราวนี้ เราไปห่างๆมันนี้ ปั๊บออกมา..คงจะเป็นตัวที่มันเคยนั้นแหละ…มันเร็วนะเสือ..เร็วที่สุด..
จากนี้ผมก็จะกลับแล้วนะ ก็ไม่มีอะไรหล่ะ มาเยี่ยมเสือเฉยๆ ให้พากันปฏิบัติ..อยู่เย็นเป็นสุข ปฏิบัติหน้าที่การงานภาวนา เท่านั้นหล่ะนะ ไม่มีอะไร ออกจากนี้ก็จะกลับวัดเลย

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~